Standardowe – bazujące na drzewie produktów i używane do produkowania standardowych towarów.

Podczas otwierania nowego standardowego zlecenia produkcji wszystkie komponenty są automatycznie wstawiane.

Specjalne – używane do produkcji i naprawy towarów lub do wykonania działań, które niekoniecznie są pozycjami z drzewa produktów, np. zlecenia naprawy związane z urządzeniem odbiorcy lub odrzuconymi drzewami montażu.

Komponenty do realizacji specjalnego zlecenia produkcyjnego należy utworzyć ręcznie.

Demontażu – wykorzystywane do rozłożenia standardowego produktu z towaru nadrzędnego do jego towaru podrzędnego. Poszczególne części można następnie umieścić w zapasie i sprzedać. Możliwy jest na przykład zakup używanego samochodu, jego demontaż, a następnie sprzedaż poszczególnych komponentów.

Metoda ręczna – poszczególne towary stanowiące komponenty są wydawane na potrzeby zlecenia produkcyjnego. Dzięki temu można precyzyjnie zaksięgować komponenty wydane na podstawie zlecenia produkcyjnego wtedy, gdy są one wymagane w procesie produkcji.

Pobranie – SAP Business One tworzy automatycznie transakcje dla towarów wymaganych jako komponenty (zgodnie z ustawieniem na zakładce komponenty), jeśli produkt został już zgłoszony jako wytworzony.

Zaplanowane – podczas wprowadzania zlecenia produkcyjnego do SAP Business One ma ono status Zaplanowane.

Ponieważ nie jest ono jeszcze zatwierdzone do produkcji:

Zatwierdzone – status zlecenia produkcyjnego należy zmienić na ten w przypadku, gdy jest ono zatwierdzane dla produkcji. Na tym etapie:

Zamknięte – zlecenie jest Zamknięte, gdy nie można dodawać do niego nowych transakcji. Zlecenie produkcyjne zamyka się, gdy produkcja została zakończona.

Stała cena ewidencyjna – jeśli produkt jest zarządzany wg kosztów standardowych, to nie wykonuje się kalkulacji. Jego koszt jest kopiowany z danych podstawowych materiału przy zgłoszeniu wykonania.

Średnia ważona – jeśli produkt jest zarządzany wg średniej ceny ważonej, to dla produktu przyjętego do magazynu wymagane są dwie wartości: przyjęta ilość i łączna wartość dodana do zapasów. Łączna wartość to koszt produktu, który jest sumą kosztów wszystkich komponentów użytych do wytworzenia tych produktów.

FIFO – jeśli produkt jest zarządzany wg FIFO, każde zgłoszenie produkcji powoduje otwarcie nowej warstwy kosztów dla magazynowanego produktu. Ilość w danej warstwie to ilość produktów, które zostały zgłoszone jako wykonane. Koszt produktów to suma wszystkich kosztów komponentów użytych do gotowych produktów podzielona przez ich ilość.

Wydana ilość – ilość wydana na podstawie zlecenia produkcyjnego.

Wykorzystana ilość – ilość wykorzystana do wytworzonych produktów (wytworzone produkty są mnożone przez podstawową ilość komponentów).

Potrzebna ilość – ilość potrzebna dla produktów, które zostały już zgłoszone jako wytworzone (ilość produktów zgłoszonych jako wytworzone jest mnożona przez podstawową ilość komponentu).